Ironie
25380
post-template-default,single,single-post,postid-25380,single-format-standard,ajax_fade,page_not_loaded,,select-theme-ver-3.6,wpb-js-composer js-comp-ver-5.0.1,vc_responsive

Ironie

Ironie

Ik leunde ontspannen achterover terwijl de suiker zich langzaam oploste in mijn koffie. Gelukzalig naar buiten starend bedacht ik me hoe lang het geleden was dat zij en ik nog eens een tète-a-tète hadden gepland met elkaar.  Maar deze keer was het gelukt!  P. en ik hadden uiteindelijk een gouden momentje kunnen prikken na al de verplichtingen, lange werkdagen, avondcursussen en geplande vakantie. Ondanks dat de zon zich verstopte achter witte sluiers, keek ik reikhalzend uit naar ons moment.  Mijn zenmoment maakte plaats voor een brede glimlach toen ik P. haar vrolijk gekleurde auto, fashionably late, van de weg over de parking zag scheuren en even snel tot stilstand kwam.  De volgende seconde stond ze bij me.  Haar ‘boeit-me-niet’rijstijl paste perfect bij de vuitton die pronkte aan haar linkerarm.  Ik zag dat de vakantie haar goed gedaan had…of dat dacht ik toch.

Nadat ze de op maat ontworpen ray-ban van haar neus nam en we onze bestelling doorgegeven hadden,  stak ze van wal.  Ze vertelde over professionele reorganisaties, haar huidige taken en al de verplichtingen die daarbij horen, de overuren, de bijscholing waar ze met glans geslaagd was, etc.  Over haar sociale leven die het afgelopen jaar op het laagste pitje stond omdat haar gezinsleven naast haar job, prioriteit kreeg tijdens haar vrije momenten.  Onnodig te vertellen dat deze vrouw hongerig en gedehydrateerd snakte naar hun vakantie in ‘La dolce vita’! Ze hadden eerst een weekje familie in het zuiden gepland en nadien een weekje in het noorden. 

“Wel, we zijn dus eerder naar huis terug, gekeerd”, zei ze terwijl ik haar teleurstelling kon aflezen.  Voor de vierde keer op een rij is mijn zoon ziek geworden op vakantie…tijdens de eerste week nog wel!  Verbaasd stopte ik met kauwen en met mijn mond vol croissant, kon ik nog net een “Huh??!” eruit persen.

Maar daar bleef het niet bij. Terwijl haar oudste stilaan aan de beterhand was, werd de jongste zoon ziek tijdens gepland weekje 2.  “En ik kan je verzekeren dat er niks meer op je gemoed werkt als hele dagen in een kamer je zieke kind verzorgen terwijl je geteisterd wordt door een muggenplaag!”, vervolgde ze geïrriteerd. “We hebben dan maar besloten om eerder naar huis te keren”, eindigde ze teleurgesteld. “Enneuh, éénmaal thuis kwam ik erachter dat ik ook nog eens 2kg extra op de weegschaal heb gekregen, terwijl ik echt niet buitensporig eet.  Dus heb ik me eens helemaal laten testen op intoleranties en dergelijke.  Blijkt dat mijn lever verzadigd is en mijn darmen hun werk niet meer naar behoren doen! En nu jij…”

Ik zat op mijn stoel genageld mijn fruit naar binnen te spelen terwijl de hoeveelheid tegenslag die zij zo droog opsomde ervoor zorgde dat we beiden moesten lachen.  We lachten om de ironie van het leven die samen met haar op vakantie was gegaan en nu bij ons aan de ontbijttafel zat.   Dit is de tekst van Alanis Morissette die iedereen uit zijn hoofd kent.

P. haar verhaal bleef die hele dag nog in mijn hoofd hangen.  Ik keek goed naar mezelf, de mensen in mijn leven en hun wereld en zag dat ironie, soms heel stil altijd wel ergens heel herkenbaar aanwezig is:

* Je waardeert wat je had, als het weg is

* Ik zie de taalfouten pas als een tekst online staat (en niet de 10 keren dat ik ze herlees vooraleer ze gepubliceerd worden!)

* Mensen zijn non-stop verbonden door sociale media en toch voelen velen zich alleen

* De juiste persoon liefhebben op het verkeerde tijdstip OF de foute partner hebben op het juiste tijdstip

* In de kappersstoel zitten op de meest regenachtige dag EVER!

* Een vrij parkingplekje net voor je neus ingenomen zien worden

*…

Dingen lopen nu éénmaal zoals ze lopen en misschien toont ironie ons dat we het leven niet zo serieus moeten nemen.

Have fun and enjoy your ride while you’re on it!

No Comments

Sorry, the comment form is closed at this time.